مقایسه شیراز، اصفهان و تهران
شهریور ماه 1388

1. از لحاظ وضع جاده ای و راه های برون شهری، اینجوری بگم که به محض رسیدن به تابلو "به استان فارس خوش آمدید" آسفالت های نا هموار، چاله های جاده ، آسفالت نامرغوب، زبر و پر سر و صدا و از همه مهمتر تابلو های اطلاع رسانی کم، قلیل و قدیمی ! شدیدا به چشم میاد.
2. از لحاظ راه های درون شهری، میشه اینجوری گفت که در تهران هر مشکل ترافیکی رو با احداث بزرگراه ، پل حل می کنند . در اصفهان مشکلات ترافیکی رو با احداث بزرگراه و خیابان های هوایی حل می کنند. اما در شیراز هیچ کدوم از این دو کار رو نمی توانند انجام دهند! ( بیشتر به نظر میرسه ریشه آن عدم تدبیر و علم به این قضیه هست ). در شیراز نهایتا میدان ها رو به چهارراه تبدیل و چندتا چراغ قرمز و سرعت گیر میذارن که مشکل حل بشه. البته بعدا به فاصله 5 متر به 5 متر هم یک دوربرگردان قرار می دهند.
3. نسبت به تابلوهای راهنمای درون شهری ( خیابان ها، مسیرها، کوچه ها و .. ) شیراز در حد زیر صفر هست. بسیاری از خیابان ها، کوچه ها، بلوارها تابلوهای استاندارد در محل مناسب با قلم و فونت و رنگ مناسب و خوانا ندارند ! به طوری که اگر یک نفر برای اولین بار وارد شیراز شود فقط و فقط مسیر مورد نظر را با پرس و جو می تواند بیابد. تابلوگذاری در راهها مخصوصا درون شهرها، یک علم است و استانداردهای خاص خود را دارد. شایسته است مسئولین تابلوگذاری شیراز یک دوره ابتدایی و آشنایی با تابلوگذاری ببینند.
4. در باب تابلوهای برون شهری هم که وضع واقعا اسف بار است ! از همه بدتر تابلوهای شبرنگ کنار جاده است که برای صرفه جویی فاصله آنها از یکدیگر 3برابر تابلوهای مشابه در استان اصفهان و تهران است !!! (تابلوهای شبرنگ اصلی ترین و مهمترین هدایت کننده رانندگان برای رانندگی در شب هستند )
5. پلیس ها هم وضع جالبی دارند. پلیس های نامحسوس در شیراز همواره در جاهای مشخص و معینی قرار دارند !!! به طور مثال در انتهای بلوار چمران همه روزه از ساعت 10 الی 12 و عصرها از ساعت 4 تا 7 کنترل نامحسوس در مکان های مشخصی قرار دارند که به راحتی می توانید به آنجاها که رسیدید، سرعت را کم کنید تا جریمه نشوید. حال آنکه فلسفه وجودی کنترل نامحسوس ، گشت هایی هستند که مدام در همه خیابان ها، در همه ساعت های شبانه روز و در همه روزها در حال چرخش نامحسوس میان خودروها هستند تا خودروهای متخلف را حین ارتکاب جرم های مختلف ( نه فقط سرعت غیرمجاز!) شناسایی و برخورد کنند. در راههای بیرون شهر هم همین گونه هست، پلیس ها در مکان های مشخص و قابل حدسی وجود دارند ! و بعضا هم وجود ندارند یا در ماشین نشسته و سیگار می کشند و چایی می خورند ...
اما پیشنهاد:
در باب ترافیک شیراز، می توان ترافیک را توسط یک بزرگراه شمال – جنوب و دو الی 3 بزرگراه شرقی – غربی کاملا هدایت شده و تفکیک کرد. البته ذکر چند نکته ضروری هست : بزرگراه به چیزی می گویند که نقطه الف از شهر را به نقطه ب وصل می کند، هیچ دوربرگردان ندارد، هیچ تقاطعی ندارد و هیچ انشعابی هم ندارد. تنها برای ورود به برخی نقاط کلیدی شهری خروجی دارد. از آنجا که بزرگراه دوربرگدان و تقاطع و چراغ خطر و انشعاب و چهارراه ندارد، میانگین سرعت خودرو ها در آن بالاست ( در ایران 120 کیلومتر بر ساعت) که منجر به حرکت سریعتر و رسیدن سریعتر خودروها به مقصد می گردد. اما نکته کلیدی در بزرگراه نصب تابلو های متعدد، راهنما، و اطلاعاتی در زاویه مناسب، مکان مناسب با قلم و رنگ مناسب و خوانا است تا درچنین سرعتی گمراهی رانندگان منجر به تصادف یا ترافیک نشود ! ( که البته اینها استانداردهایی دارد برای کسانی که نخواهد زحمت بکشند ). بزرگراه در کنار خانه های مردم ممکن است که ساخته شود اما درب ورودی خانه ها به بزرگراه باز نمی شود. ایستادن خودرو و حرکت دنده عقب در بزرگراه شدیدترین مجازات را دارد ( چراکه منجر به بروز ترافیک یا تصادف می شود).
در کشورهای پیشرفته برای گذار از نقطه الف شهر به نقطه ب ، از محله های شهری متعدد عبور نخواهند کرد، بلکه از نقطه الف وارد نزدیکترین بزرگراه شده ، از بزرگراههای مختلف خود را به نقطه ب نزدیک میکنند ، سپس مستقیما وارد محله ب می شوند و به ب می رسند. به این صورت ترافیک های گذری از محله های مختلف شهری بی جهت عبور نخواهند کرد همچنین که سرعت دسترسی به نقطه ب بسیار سریعتر خواهد شد.

اصولا در شیراز مشکل اول طرز تفکر، تدبیر و اندیشه است و مشکل دوم هزینه و بودجه هست.